این مطلب آموزشی است و جای ارزیابی، تشخیص یا توصیهٔ فردی متخصص را نمیگیرد.
مدیر تازه معمولاً میان دو فشار قرار میگیرد: باید زود نتیجه نشان دهد و هنوز نمیداند کارها چرا به شکل فعلی انجام میشوند. شتاب برای تغییر همهچیز ممکن است مسئلهای را حل کند و چند مسئلهٔ تازه بسازد. چارچوب ۹۰ روزه میتواند زمان یادگیری و اقدام را مرتب کند؛ این عدد قانون علمی یا نسخهٔ یکسان برای همهٔ سازمانها نیست.
ماه اول: بفهمید چه چیزی در اختیار شماست
با مدیر بالادست دربارهٔ انتظارها، معیار موفقیت و حدود اختیار توافق کنید. سپس با اعضای تیم گفتوگوهای فردی داشته باشید. بپرسید چه چیزی خوب کار میکند، کجا کار متوقف میشود و چه چیزی از شما انتظار دارند. فقط صدای افراد پرحرفتر را مبنای تصویر تیم قرار ندهید.
خروجی این مرحله میتواند یک نقشهٔ ساده باشد: مسئولیتها، وابستگیها، موانع و تصمیمهای معطل. پیش از وعدهدادن، بررسی کنید کدام مشکل در اختیار شماست و کدام به هماهنگی سازمانی نیاز دارد. شنیدن شکایت با پذیرش فوری تمام تفسیرها فرق دارد.
ماه دوم: یک یا دو تغییر محدود
بهجای فهرست بلند اصلاحات، مسئلهای انتخاب کنید که مهم، قابلمشاهده و در محدودهٔ اختیار است. مثلاً روشنکردن مسئول تصمیم در یک فرایند یا کوتاهکردن جلسهای بیخروجی. علت تغییر، مسئول اجرا و زمان بازبینی را با تیم در میان بگذارید.
- معیار تحویل کار را روشن کنید.
- برای پیگیری، زمان توافقشده داشته باشید.
- از تغییر ناگهانی چند قاعدهٔ مرتبط پرهیز کنید.
- اثر تغییر بر حجم کار و همکاری تیم را بررسی کنید.
ماه سوم: نتیجه را با تیم مرور کنید
چه چیزی بهتر شده، چه پیامد ناخواستهای ایجاد شده و کدام فرض شما درست نبوده است؟ بازخورد بخواهید و نشان دهید چگونه از آن استفاده میکنید. اگر تصمیمی نیاز به اصلاح دارد، توضیح روشن بهتر از دفاع از تصمیم صرفاً به دلیل مالکیت آن است.
در تمام این دوره، مراقب باشید مدیریت را با انجامدادن کار همه اشتباه نگیرید. نقش شما شامل روشنکردن اولویت، فراهمکردن منابع و حمایت از عملکرد تیم است. شرایط کاری ناسالم را نیز نباید صرفاً با توصیه به تابآوری افراد پاسخ داد؛ حجم کار و اختیار واقعی بخشی از مسئلهٔ مدیریتیاند.
منابع
- Effective people managers: An evidence review — CIPD
- Mental health at work — World Health Organization