برای ماندن یا ترک یک شغل چگونه تصمیم بگیریم؟

بعد از یک روز بد، استعفا ممکن است تنها راه آرام‌شدن به نظر برسد. روز بعد شاید همه‌چیز قابل‌تحمل‌تر باشد. تصمیم ماندن یا ترک شغل بهتر است فقط بر احساس یک روز تکیه نکند؛ مگر آنکه مسئله‌ای فوری مانند خطر جدی برای ایمنی وجود داشته باشد. هدف، دیدن الگوی واقعی کار و گزینه‌های در دسترس است.

اول نام مشکل را دقیق کنید

«این شغل مناسب من نیست» می‌تواند چند معنای متفاوت داشته باشد: درآمد ناکافی، رفتار نامناسب مدیر، توقف رشد، ساعات ناسازگار با زندگی یا علاقه‌نداشتن به خودِ حرفه. تغییر شرکت ممکن است بعضی از این مشکلات را حل کند و بعضی را با شما به محیط تازه ببرد.

برای هر مشکل بنویسید چه شواهدی دارید، چقدر تکرار می‌شود و چه کسی اختیار تغییرش را دارد. سپس مشخص کنید چه تلاش‌هایی انجام داده‌اید و نتیجه چه بوده است. وعدهٔ مبهم با تغییر قابل‌مشاهده تفاوت دارد.

سه مسیر را مقایسه کنید

هیچ‌کدام برای همه بهترین نیست. مراقبت از سلامت، مسئولیت‌های خانوادگی و امنیت اقتصادی باید در تصمیم دیده شوند. اگر محیط آسیب‌زا یا همراه با تهدید است، کمک‌گرفتن از فرد مورداعتماد و مسیر حمایتی مناسب اهمیت بیشتری از اجرای یک برنامهٔ شغلی ایدئال دارد.

برای ماندن هم شرط بگذارید

گاهی «فعلاً می‌مانم» به تعویق نامحدود تبدیل می‌شود. می‌توانید یک موعد بازبینی و چند نشانه تعیین کنید؛ مثلاً روشن‌شدن حجم مسئولیت یا فراهم‌شدن فرصت یادگیری. اگر نشانه‌ها رخ ندادند، تصمیم را با همان شواهد دوباره بررسی کنید.

برای ترک‌کردن نیز فقط به فرار از وضعیت فعلی فکر نکنید. مشخص کنید در نقش بعدی چه ویژگی‌هایی ضروری است و چه پرسش‌هایی باید در فرایند استخدام بپرسید. تصمیم سنجیده قرار نیست تمام اضطراب را حذف کند؛ قرار است دلیل انتخاب، هزینهٔ قابل‌تحمل و قدم بعدی شما را روشن‌تر کند.